ReadyPlanet.com


การอยู่ร่วมกับคนพาล


ทุกวันนี้รู้สึกว่าการทำดีเป็นไปได้ยากขึ้นมาก เพราะคนไม่ดีรวมพวกกันมากขึ้นในวงราชการ กดขี่ให้คนดีต้องล้ากับการทำงาน คนดีต้องถูกจับแยกออกจากกัน ถูกพวกเขาแอบสังเกตการณ์กันมาก สร้างปัญหาความแตกแยกในหมู่คณะมากขึ้น

ผู้กล่าวมีปัญหาทางสุขภาพ ไม่ทราบจะปรึกษาใคร เพราะพ่อแม่ก๋อายุมากแล้วค่ะ อ่านนิสัยพ่อไม่ค่อยถูก เพราะท่านอารมณ์เปลี่ยนบ่อยเดาใจไม่ออก ยังอยากเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่อยู่ แต่ไม่ทราบจะวางตัวอย่างไร

ขอคำแนะนำจากท่านผู้มีเมตตาด้วยค่ะ ขอขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ



ผู้ตั้งกระทู้ ขรก.ระดับล่าง :: วันที่ลงประกาศ 2006-10-18 11:58:51 IP : 125.24.148.235


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (664893)

สวัสดีครับคุณขรก.ระดับล่าง

ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณและบรรดาเพื่อนขรก. ที่พยายามจะทำดีให้สมกับการเป็นข้าราชการ สังคมในแวดวงขรก.เป็นสังคมที่คนดี คนเก่ง คนมีความคิดอยู่ได้ยาก เพราะสังคมแบบนี้ไม่ชอบให้คนดี คนเก่ง ทำนองจะเกินหน้าเกินตา เก่งเกิน กลายเป็นปัญหาของหมู่คณะไป ใครอยากประกอบกรรมดีก็จะถูกทำลายไปอย่างรวดเร็ว บ้างก็ถูกกลั่นแกล้งนานาประการ แต่อย่างไรก็ตามผมขอให้คุณและเพื่อนๆ ขรก. ที่เป็นคนดีจงพยายามรักษาความดีต่อไปเพราะด้วยความดีของพวกคุณนี้จึงจะช่วยให้ประเทศชาติก้าวต่อไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง อย่าถอดใจยอมแพ้เพราะการรับราชการคือการทำงานที่ได้รับมอบหมายจากพระราชาเพื่อเป็นการแบ่งเบาพระราชภาระของพระองค์ท่าน ทุกครั้งที่คุณท้อขอให้ดูแบบอย่างจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเราที่ไม่เคยท้อ ไม่ว่าจะเหนื่อยเท่าไรก็ตาม

ส่วนเรื่องอารมณ์ของคุณพ่อที่แปรปรวนนั้น เป็นปกติของผู้สูงอายุครับอันเกิดจากการเปลี่ยนแปลงไปในทางเสื่อมถอยของร่างกาย ที่สำคัญคือคุณต้องไม่หงุดหงิดไปกับการเปลี่ยนแปลงของคุณพ่อที่เกิดขึ้น ต้องทำความเข้าใจและใจเย็นครับผมมีนิทานจะเล่าให้ฟัง

ชายแก่เลยวัย 70 คนหนึ่งคุยกับลูกชายที่เพิ่งกลับมาเยี่ยม หลังจากแต่งงานย้ายครอบครัวออกไปไม่กี่ปี

ชายแก่ : แจ๊ค (ชื่อลูกชาย) นั่นอะไรลูก ? พ่อเห็นลาง ๆ

แจ๊ค : อ๋อ วัวหน่ะพ่อ

เวลาผ่านไป 2-3 นาที

ชายแก่ : แจ๊ค นั่นอะไรลูก ? 

แจ๊ค : วัวตัวเดิมนั่นแหละพ่อ ยังไม่ไปไหนเลย 

ผ่านไปอีก 2-3 นาที

ชายแก่ : แจ๊ค นั่นอะไรอีกล่ะลูก ?

แจ๊ค : (เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด) วัวพ่อวัว !! วัวตัวเดิมที่เพิ่งถามนั่นแหละ

เวลาผ่านไปอีก 2-3 นาที

ชายแก่ : แจ๊ค นั่นอะไรลูก ?

แจ๊ค : (เริ่มทนไม่ไหว) เอ๊ะ !! พ่อนี่ยังไงนะ ถามซ้ำ ๆ ซาก ๆ อยู่ได้
ผมจะบอกครั้งสุดท้าย
แล้วนะว่า วัว...!!

ผ่านไปอีก 2-3 นาที

ชายแก่ : แจ๊ค นั่นอะไรน่ะลูก ?

แจ๊ค : โอ๊ย !!! พ่อเลอะเลือนแล้ว คุยกันไม่รู้เรื่อง ผมไม่คุยกับพ่อแล้ว แล้วแจ๊คก็ผละจากพ่อไปอย่างอารมณ์เสียเป็นที่สุด เวลาผ่านไป จวบจนตอนเย็น
ได้เวลาอาหารค่ำ เมื่อไม่เห็นผู้เป็นพ่อลงมา แจ๊คจึงเดินขึ้นไปตามที่ห้อง ณ ที่นั่น เขาได้พบชายแก่ นั่งเหม่อลอย ข้าง ๆ มีไดอารี่เก่า ๆ เล่มหนึ่งที่เพิ่งเขียนบันทึกในวันนี้เสร็จ แจ๊คถือวิสาสะเข้าไปอ่าน ความว่า...

ครั้งหนึ่งเมื่อ 40 กว่าปีก่อนมาแล้ว เรามีลูกชายคนหนึ่งที่เรารักมากที่สุด เราตั้งชื่อเค้าเองว่า...แจ๊ค ในวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่ง เราพาแจ๊คออกไปเดินเล่น ตอนนั้นแจ๊คกำลังพูดได้เก่งทีเดียว เราพาเค้าไปนั่งที่สวนหลังบ้าน พอดีมีวัวผ่านมา... แจ๊คถามเราว่า พ่อ นั่นอะไร...วัวไงลูก เราตอบ เวลาผ่านไป อีกไม่ถึงนาที แจ๊คก็ถามคำถามเดิมเราอีก เราก็ตอบเช่นเดิมอีก เป็นอย่างนี้อยู่ถึง 25 ครั้ง ...เราไม่เคยเบื่อหน่ายเลยที่จะตอบคำถามเดิม ๆ เหล่านั้น เรากลับรู้สึกดีใจอย่างที่สุดที่ลูกสนใจเราอย่างไม่เบื่อหน่าย...

แต่ในวันนี้ ณ ที่แห่งเดิม คน 2 คน ที่เคยถามคำถามเดียวกัน หากแต่ว่าเราเป็นฝ่ายถาม แจ๊คเป็นฝ่ายตอบ... เพียง 5 ครั้งเท่านั้น ลูกก็ตวาดเสียงดังใส่เรา หาว่าเราเลอะเลือน รังเกียจแม้แต่จะคุยกับเราต่อไป...

เมื่ออ่านจบแจ๊ครู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ พ่อเลี้ยงเขามาอย่างดี แต่วันนี้สิ่งที่เขาทำให้ท่านคือ การตวาดเสียงดัง ไม่พูดด้วยแล้วก็เดินหนีไป เขาตระหนักว่า เขาได้ทำสิ่งผิดพลาดซึ่งเขาเองแทบไม่รู้ตัว แล้วคุณล่ะ วันนี้คุณได้ทำอะไรดี ๆ ให้ท่านเหล่านั้นหรือยัง ?...

 

สุดท้ายผมฝากให้ลองไปอ่านบทความเรื่องปัญหาของผู้สูงอายุ คลิกเข้าไปอ่านได้เลยครับ

ผู้แสดงความคิดเห็น พี่ชาย วันที่ตอบ 2006-10-18 15:42:51 IP : 58.8.182.250



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.