ReadyPlanet.com
dot dot
dot
"บ้านแห่งรัก" ที่นี่มีรักสำหรับทุกคน
dot
bulletหน้าแรก
bulletสนามหน้าบ้าน
bulletห้องรับแขก
bulletห้องพ่อแม่ - ญาติผู้ใหญ่
bulletห้องหนังสือ
bulletห้องลูกๆ หลานๆ
bulletเรื่องน่ารู้
bulletเรื่องเล่าสอนใจ
bulletห้องสนทนา "บ้านแห่งรัก"
bulletส่งเมล์ถึง Webmaster
bulletท่านมีคำถามเรามีคำตอบ
bulletเพื่อนบ้านแลกลิ้งค์
bulletส่ง e-card


ผู้ร่วมสนับสนุน "บ้านแห่งรัก"


บริษัท ฟอร์จูนเมอร์แชนไดซิ่ง จำกัด ศูนย์รวมสินค้าดีมีคุณภาพ

ร่วมเป็นผู้สนับสนุนเวบไซด์ บ้านแห่งรัก เพียงวันละ 15 บาท โดยลงโษณากับเรา คลิกที่นี่เพื่อติดต่อ webmaster

ข้อคิดสะกิดใจ


เพื่อรักษาไว้ซึ่งชีวิตครอบครัว
มีบางครั้งที่เราต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ
มีบ้างบางครั้งที่เราต้องเลิกทำในสิ่งที่ชอบ
เพื่อความก้าวหน้าของชีวิตครอบครัว
มีบ่อยครั้งที่เราต้องรู้จักใช้สติ
ต้องรู้จัก อดทน และให้อภัย
ดูอย่างต้นไม้ซิ
มันไม่เคยที่จะผืนลิขิตของฤดูกาล
มันไม่คิดจะขัดธรรมชาติ
เมื่อถึงคราวต้องทิ้งใบก็ยินยอมแต่โดยดี
อดทนและอดทน
เพื่อผลิใบ และดอกผลเมื่อฝนมา
เพราะเมื่อเวลามาถึงทุกสิ่งจะดำเนินไป
ชีวิตที่เรียบง่ายคือชีวิตที่มีสุข


 
 ขอเรียนเชิญทุกท่านร่วมทำบุญกับทางวัดพระบาทน้ำพุในโครงการสายทานบารมี ไม่ว่ามือถือท่านจะราคาเท่าไรก็ตาม  ร่วมบริจาคครั้งละ 9 บาทผ่านการกดเบอร์โทรศัพท์ไปที่หมายเลข 1900-222-200 เพื่อวัดพระบาทน้ำพุและผู้ป่วยโรคเอดส์ครับ
ขอขอบพระคุณครับ

 

บอกบุญการกุศล

@ บริการเสนอข่าวประชาสัมพันธ์การกุศล
ท่านที่มีข่าวสาร/ประชาสัมพันธ์ขององค์กร/หน่วยงาน อันเป็นการกุศลและเป็นประโยชน์ต่อสังคม เรายินดีนำเสนอให้ท่านฟรีครับ ใช้บริการกันได้เลยโดยส่งข่าวไปตามที่อยู่อีเมล์ข้างล่าง

love4home@hotmail.com

@ เอื้ออาทรผู้บ่วยโรคเอดส์
เชิญร่วมบริจาคให้มูลนิธิธรรมรักษ์ วัดพระบาทน้ำพุ ทางไปรษณีย์ โดยธนาณัติ, ตั๋วแลกเงิน, เช็ค, แคชเชียร์เช็ค สั่งจ่าย ดร.พระครูอาทรประชานาถ วัดพระบาทน้ำพุ ลพบุรี 15000 โทร. 0-1831-3441, 036-413805 ต่อ 106 โทรสาร 036-422600
หรือทางธนาคารโดยเข้าบัญชี " กองทุนอาทรประชานาถ "
ธนาคารกรุงเทพ สาขาลพบุรี เลขที่บัญชี 289-0-84697-1
ธนาคารทหารไทย สาขาลพบุรี 304-2-41277-9
ธ.กสิกรไทย สาขาถนนสุรสงคราม 174-2-39000-0
ธ.ไทยพาณิชย์ สาขาลพบุรี 579-2-33730-7
ธ.กรุงศรีอยุธยา สาขาลพบุรี 111-1-47300-7

หาความรู้เกี่ยวกับโรคเอดส์.....เชิญคลิก

@โครงการแบ่งปันความรู้สู่ชนบท
ขอเชิญบริจาคหนังสือใน โครงการแบ่งปันความรู้สู่ชนบท เพื่อให้เยาวชนในชนบทมีหนังสือดีๆไว้อ่านเป็นการสร้างนิสัยรักการอ่านให้เด็กๆในชนบท โดยหาหนังสือเข้าห้องสมุดชุมชนวัดสามชุก ตำบลสามชุก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี

สนใจส่งหนังสือไปได้ที่นางลำพู เดชาวิชิตเลิศ สำนักงานเลขาธิการสภาวัฒนธรรมอำเภอสามชุก ที่ว่าการอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี 72130 โทร.0 3557 1188

@ ชวนบริจาคหนังสือดีเข้าห้องสมุด
ห้องสมุดวัดป่าสุคะโต ขอเชิญชวนทุกท่านบริจาคหนังสือดีเข้าห้องสมุดของวัด เพื่อให้พระและญาติธรรมผู้มาวัดได้มีหนังสือดีๆ ไว้อ่าน

สนใจ ส่งหนังสือไปได้ที่ พระสันติพงศ์เขมะปัญโญ (หลวงพี่ตุ้ม) วัดป่าสุคะโต ตะท่ามะไฟหวาน อ.แก้งคร้อ จ.ชัยภูมิ 36150

@ เชิญชวนบริจาคสิ่งของให้สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไท
ขอความช่วยเหลือสิ่งของบริจาคบ้านเด็กอ่อนพญาไท ซึ่งรับเลี้ยงเด็ก ตั้งแต่แรกเกิดถึง 5 ขวบ จำนวน 300 กว่าคน ส่วนใหญ่เป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งและมีเด็กที่ติดเชื้อ HIV ประมาณ 40 กว่าคน ของที่คนส่วนใหญ่นำมาบริจาคปกติแล้วจะเป็นนมกล่อง และนมผง เนื่องจากตอนนี้บ้านเด็กอ่อนพญาไทต้องการของตามรายการเหล่านี้มากเป็นพิเศษดังต่อไปนี้
1. ผ้าก๊อส (ทำแผล)
2. ผ้าอ้อมกระดาษ (ทุกขนาด)
3. ผงเกลือแร่ (สำหรับเด็กท้องเสีย)
4. ข้าวสารหอมมะลิ
5. สายดูดเสมหะ เบอร์ 8,
6. นมผงยี่ห้อเอนฟาแลค, โอแล็ค. อะแลคต้า
7. น้ำเกลือสำหรับทำแผล
8. ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่
9. ยาทาเชื้อรา (ผิวหนัง) ผ้าขนหนู
10. แอลกอฮอล์ (ทำความสะอาดแผล 70%)
11. ผ้าเช็ดหน้าเด็ก
12. ถุงมือขนาด S, M
13. เสื้อและกางเกงเด็ก 1-3 ขวบ
14. Asmasol Solution 20ml. (ยาพ่น)
15. นมกล่อง U.H.T.
16. Prepulsid Susjunsion
17. รองเท้า และ ถุงเท้าเด็ก 1-3 ขวบ
18. กระดาษชำระ
19. สบู่เด็ก
หากว่าใครประสงค์จะบริจาค หรือสอบถามรายละเอียดโปรดติดต่อ บ้านเด็กอ่อนพญาไท โทร. 0-2584-7254 - 5 แฟกซ์ 0-2584-7255 ต่อ 109 หรือส่งพัสดุที่ สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไท
72/24 ม. ต.บางตลาด อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี ในซอยข้างเมเจอร์(5แยก) เข้ามาประมาณ 800ม.
หรือโอนเงินเข้าบัญชี ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขารามาธิบดี
เลขที่ 026-2-28911-5 ชื่อบัญชี มูลนิธิสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไท

@ แจกฟรี รถ Wheel Chair สำหรับคนพิการ
สมาคมคนพิการแห่งประเทศไทย (สพท.) ร่วมกับสมาคมคนพิการทางการเคลื่อนไหว (ส.พ.ค.) ขอเชิญผู้พิการทุกท่านที่มีความประสงค์ต้องการรถวีลแชร์ฟรี โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น เพียงส่งเอกสาร

1. สำเนาทะเบียนบ้าน พร้อมเซ็นรับรองสำเนา

2. สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน พร้อมเซ็นรับรองสำเนา

3. สำเนาสมุดประจำตัวคนพิการ พร้อมเซ็นรับรองสำเนา

4. รูปถ่ายเต็มตัวเห็นสภาพความพิการชัดเจน 1 รูป

5. ให้ระบุที่อยู่ที่ติดต่อได้สะดวก พร้อมเบอร์โทรศัพท์ (ถ้ามี )

มาที่ สมาคมคนพิการแห่งประเทศไทย 73/7-8 ซอยติวานนท์ 8 ถนนติวานนท์ ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี 11000 โทรศัพท์ 0-2951-0445,0-2951-0447โทรสาร 0-2951-0567 หรือที่ สมาคมคนพิการทางการเคลื่อนไหว 802/410 หมู่ 12 หมู่บ้านวังทองริเวอร์ปาร์ค ซอย 10/4 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี 12130 มือถือ 0-1735-2316,0-1372-4201 โทรสาร 0-2990-0331

หมายเหตุ รถวีลแชร์มีเพียงพอสำหรับทุกท่านที่ติดต่อเข้ามา

เพื่อนบ้านแลกลิ้งค์

Banner Exchange

Copy แบนเนอร์ เพื่อนำไปใส่ในเว็บของคุณ

ก๊อปปี้โค้ดด้านล่างไปติดที่เว็บ หรือ Copy ภาพไปแล้วทำลิ้งค์มาที่เรา แล้วเมล์มาที่ webmaster

รวมเพื่อนบ้านแลกลิ้งค์>>

Search the Web

ศาสนสุภาษิต

อตฺตา หเว ชิตํ เสยฺโย
ชนะตนนั่นแหละ เป็นดี

ปญฺญา ธนํ โหติ
ความรอบรู้ เป็นทรัพย์อันประเสริฐ

อ่านศาสนสุภาษิตทั้งหมด>>

จงอย่าทำ


อย่านอนตื่นสาย อย่าอายทำกิน
อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา
อย่าเสวนาคนชั่ว อย่ามั่วอบายมุข
อย่าดีแต่ตัว อย่าชั่วแต่คนอื่น
อย่าฝ่าฝืนกฎระเบียบ อย่าเอาเปรียบสังคม
อย่าหลงในโลกีย์ อย่าคิดเอาแต่ได้
อย่าใส่ร้ายคนดี อย่ากล่าววจีมุสา
อย่านินทาพระเจ้า อย่าขลาดเขลาเมื่อมีทุกข์
อย่าสุขจนลืมตัว อย่าเกรงกลัวงานหนัก
อย่าสะสมทิฐิ อย่าลืมตนเมื่อมั่งมี

พยากรณ์อากาศ




เพลง: You to me are everything
ศิลปิน: Sean Maguire
"สายเกินไป..."แด่พี่สาวที่รัก article

"วันนี้คุณบอกรักแล้วรึยังคะ? "
มันอาจเป็นคำถามที่ฟังดูแล้วเชย แต่ว่าคุณลองสำรวจตัวเองรึยังคะ ว่าคุณทำมันรึยึง......... นิดมีเรื่องเล่าให้อ่านกันนะคะ ลองอ่านและถามตัวเองนะคะว่า....คุณจะเลือกใช้คำพูดไหนในแต่ละวัน............

27 พ.ย 45
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ฉันรีบกระวีกระวาดกดปุ่มตอบรับ
"ไงจ้ะ หมูน้อย" ฉันกรอกเสียงทักทายลงไป
"ตัวเองอยู่ไหนนะ" พี่สาวฉันเอง
"ห้องนะ ทำรายงานอยู่ ตัวเองเป็นไงบ้างจ้ะ"
"เค้าอยู่โรงพยาบาลนะ"
"อ้าว เป็นไรไป "
" กระเพาะมั้ง กินแล้วอ้วกออกหมดเลย ไม่มีแรง เนี่ยหมอจะมาเช็คอีกทีตอนเย็น อยากกลับบ้าน เค้าเหงาจังเลยตัวเอง "
ฉันจะทำยังไงได้ละในเมื่อรายงานยังล้นมืออย่างนี้ ก็เลยบอกไปว่า
"เอางี้นะ ตัวเองก็กลับไปนอนพักที่บ้านให้แม่กับพ่อมารับ เดี๋ยวเค้าเคลียร์งานแล้วจะรีบกลับ"
"อืมม์ กลับมาเร็วๆนะ"
"จ้ะ คิดถึงนะ"
ต่อจากนั้นอีก 2 วันพี่สาวฉันก็โทรมาอีก หมอบอกว่าสงสัยจะเป็นไวรัสตับอักเสบเพราะว่าตาเริ่มเหลือง ฉันไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเจ้าโรคนี้เพื่อนๆก็เป็นกันหลายคน แค่รักษาสุขภาพ การกิน ดูแลตัวเอง มันก็จะดีขึ้นเอง ฉันโทรคุยกับพี่สาวทุกวันที่เค้าอยู่โรงพยาบาล บางวันเราสองคนพี่น้องไม่ได้คุยอะไรกันเลย ฉันแค่เปิดเพลงให้เค้าฟังทางโทรศัพท์ แค่ครึ่งชั่วโมงก็เท่านั้น !!! จนกระทั่งสัปดาห์ต่อมา

6 ธ.ค 45
หมายเลขโทรศัพท์ที่โชว์บนหน้าจอเป็นของพ่อ
"จ๋า พ่อ มีอะไร"
" ลูกหนูอยู่ไหนนะ"
"อยู่ห้องคะ ทำงานอยู่" พ่อเงียบไปอึดใจนึงก่อนที่จะพูด
"พี่หนูแย่แล้วลูก" "อะไรนะ พ่อ"
"ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล..." พ่อบอกชื่อโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้บ้าน น้ำเสียงพ่อเหมือนจะร้องไห้ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น *เจ้าโรคไวรัสตับอักเสบนี่มันไม่ร้ายแรงนี่นา........
"มีอะไรหนูโทรหาพ่อนะ" "เดี๋ยวคะ" พ่อวางสายไปแล้ว ฉันยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย ตกบ่ายฉันตัดสินใจโทรกลับบ้าน แม่รับสาย
" แม่ เป็นไง"
"ก็เรื่อยๆนะลูก เมื่อไหร่หนูจะกลับบ้าน งานเยอะเหรอลูก"
"ค่ะ เอางี้นะ เดี๋ยวหนูจะเคลียร์งานก่อน อีก 2 วัน ประมาณวันศุกร์ หนูจะกลับคงถึงวันเสาร์เช้าพอดี" ฉันถามแม่อีก2-3คำก่อนจะวางสาย

9 ธ.ค 45
6โมงเช้าฉันไปถึงโรงพยาบาล พ่อออกมารอรับที่ด้านหน้าโรงพยาบาล
พ่อจูงมือฉันเดิน ตลอดทางฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพราะดูจากที่เห็น พ่อไม่ได้นอนเลย หน้าหมองคล้ำ .....เมื่อถึงห้องฉันวางเป้ลง ไหว้แม่
ตาแม่ยังแดงช้ำเหมือนคนร้องไห้มาตลอดคืน ...........เตียงกลางห้องพี่สาวคนเดียวที่ฉันรักนอนสงบนิ่อยู่บนนั้น ....ฉันเดินเข้าไปลูบผมเค้าเบาๆ ก่อนจะก้มหน้ากระซิบที่หูเค้า
"ตัวเอง....เค้ามาแล้ว " เงียบ ...........เค้าไม่ตื่น
"ตัวเองลืมตาได้แล้ว ขี้เซาจังเลย " .............. ความเงียบของเค้าทำให้ฉันเริ่มกลัวอย่างไม่มีสาเหตุ "ไม่ตื่นเดี๋ยวเค้าหนีกลับนะ"
พ่อเดินเข้าห้องมากับแม่ ฉันบอกพ่อว่าพี่ไม่ตื่น ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น แม่บอกว่าเมื่อวานเค้าเพ้อตอนบ่าย ดิ้นแรงมาก หมอกับพยาบาลเลยจับมัด นี่เองคือสาเหตุที่แขนและขาเค้าเขียวเป็นรอยช้ำทั้งสองข้างแล้วหมอก็เลยให้ยานอนหลับอ่อนๆตอนหัวค่ำ ............สายแล้ว 8โมงกว่าวันเสาร์หมอมาตรวจสายหน่อย แม่บอกฉันอย่างนี้ ....พยาบาลเข้ามาช่วยเช็ดตัวและเปลี่ยนชุด ฉันช่วยทำแทนแม่ แม่ต้องพักบ้างต่อไปนี้ฉันจะทำเองทั้งหมด นี่คือความคิดของฉัน
"เอ ทำไมไม่ Respond นะ " พยาบาลคนเดิมยกแขนพี่สาวฉันแล้วปล่อยลง ไม่มีการเกร็งตอบสนองเลย....
"เดี๋ยวโทรหาหมอให้นะคะ" พยาบาลวิ่งออกไปโทรศัพท์ พ่อเริ่มโทรศัพท์หาญาติๆ แม่ร้องไห้ ฉันเอาซาวอะเบ้าท์ม้วนที่เราสองคนพี่น้องเพิ่งนั่งฟังด้วยกันใส่ไว้ข้างหูเค้า......ป้าบอกว่าไม่มีประโยชน์หรอก แต่ฉันไม่สนใจแล้วในตอนนั้น แต่ประโยคถัดมาของป้าทำให้ฉันอยากร้องไห้ออกมาดังๆ แต่น้ำตามันไม่มีจะไหล พี่สาวเราเค้าให้โทรหาเมื่อวานนี้ตอนเช้า
"ถามว่าน้องละ น้องยังไม่มาเหรอ"
"โทรหาน้องไหม?" ป้าถามเค้า
"โทรซิ " ...................ป้าเล่าจบก็ร้องไห้ ทุกคนร้องไห้ ยกเว้นฉัน คนเดียว ..............11 โมง รถจากโรพยาบาลที่กรุงเทพมารับตัวเค้า ฉันขอกลับบ้านเก็บของก่อนแล้วจะตามไปทีหลัง.........พี่สาวฉันอยู่ห้อง CCU. อาจารย์หมอที่ชำนาญเฉพาะทางด้านนี้เป็นเจ้าของไข้ .... ห้ามเฝ้านี่เป็นกฎเกณฑ์ของห้อง CCU และ ICU ฉันกับพ่อกลับบ้าน เมื่อถึงบ้าน ไม่ถึง2 ชม. หมอโทรมา ให้พ่อทำใจไว้ โอกาสรอดพี่สาวฉันมีแค่ 50% ตับทำงานแค่ 10%เท่านั้น บรรยากาศที่บ้านเศร้ามาก ฉันลุกเดินออกจากบ้านไปนอนกับย่า ...เช้ามืดเราสองพ่อลูกออกจากบ้านเข้ากรุงเทพพร้อมกับอาอีกคน ........ฉันดีใจที่เห็นพ่อนอนหลับได้บนรถ แม้เพียงระยะเวลาสั้นๆก็ยังดี .....

10 ธค 45
สายระโยงระยางที่อยู่รอบตัวพี่ ทำให้ฉันอยากร้องไห้ ...แต่ฉันต้องเข้มแข็งพี่สาวฉันไม่ชอบคนร้องไห้ แม้ว่าเค้าจะชอบร้องไห้กับฉันเสมอ
ฉันพูดกับเค้า ....ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเค้าจะได้ยินหรือไม่
"ตัวเอง เค้าคิดถึงตัวเองนะ ทำไมไม่ลืมตามาละจ้ะ พูดกับเค้าหน่อยซิ
เค้ามีเรื่องเล่ามากมายเลยนะ ....."
"เจ็บไหมจ้ะ" เค้าน้ำตาไหล พยาบาลบอกว่ามันเป็นการตอบสนองทั่วๆไปแบบอัตโนมัติเท่านั้น ฉันใช้ทิชชู่เช็ดเบาๆที่หัวตาเค้า
"เข้มแข็งนะ อดทนอีกนิดนึง ไม่นานตัวเองจะได้ไปเที่ยวแล้ว เย็นๆแม่จะมา ........ "
"เค้าบอกตัวเองรึยังว่า...เค้ารักตัวเองที่สุด "
"ยังใช่ไหมจ้ะ " "งั้นฟังชัดๆนะ ..... "
" เค้ารักตัวเองที่สุดเหมือนที่ตัวเองบอกเค้านั้นแหละ"
สายไปแล้วรึเปล่านะ สายเกินไปกับการที่ฉันจะบอกสิ่งนี้กับเค้าแล้วใช่ไหม ทำไมนะ ทั้งๆเค้าเองมักจะถามคำถามนี้กับฉันเสมอๆ
"ตับทำงานแค่5 % ตอนนี้ขึ้นอยู่กับพ่อแล้วว่าจะเอายังไง"
พ่อถามฉันว่าจะเอาไง นี่คือการตัดสินใจครั้งที่ฉันมั่นใจและแน่นอนที่สุด "กลับบ้านเถอะ พี่เค้าอยากกลับบ้านที่สุด"

เค้าได้กลับบ้านแล้ว พร้อมกับท่อออกซิเจนช่วยหายใจ หมอบอกว่าถอดเมื่อไหร่ก็หมดลมเมื่อนั้น เพราะตับไม่ทำงานแล้ว 100% ตลอด 1 คืนเต็มๆที่ฉันนั่งอยู่ข้างๆเค้า พูดกับเค้า เล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสัญญาว่าจะบอกเค้า ........เค้าเหมือนคนนอนหลับสนิท .............มันสายเกินไป
ฉันนึกถึงประโยคที่ฉันมักจะเตือนเพื่อนเสมอว่า อย่าต้องมาใช้คำพูดประโยคที่ว่า " ถ้ารู้อย่างนี้นะ ฉันจะไม่........"เพราะนั่นคือสิ่งที่จะบอกว่ามันสายเกินไปสำหรับการที่คุณจะทำในสิ่งนั้นแล้ว

11 ธค 45 เวลา 6.09 น. พี่สาวฉันเค้าทิ้งฉันไว้ที่บนโลกบ้าๆ ใบนี้คนเดียว
คำพูดของเค้าทุกคำ ความทรงจำตั้งแต่เด็ก จนถึงปัจจุบัน เริ่มหมุนกลับมาหาฉัน ไม่มีอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเสียใจได้เท่ากับทุกครั้งที่เค้าถามฉันว่า
" ตัวเองรักเค้าใช่ม๊า เค้ารู้นะ" แล้วก็จะกอดฉันเบาๆอย่างหยอกล้อ
จะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว............แต่ว่า.....คำถามนี้จะยังคงอยู่ในใจฉันตลอดไป เพื่อว่าวันหนึ่งข้างหน้า เมื่อฉันเจอเค้าอีกครั้ง ฉันจะได้บอกเค้าได้ว่า " ใช่จ้ะ เค้ารักตัวเองที่สุดเหมือนกัน"
คุณละคะ บอกรักคนที่คุณรักแล้วรึยัง อย่าให้ทุกอย่างสายเกินไป

เลือกเถอะคะระหว่าง2ประโยค คือ
การบอกว่า "รัก" กับ "ถ้ารู้อย่างนี้นะฉันจะทำ......"


By: คุณนิด เขียนเมื่อ วันเสาร์ที่ 25 มกราคม 2546, 13:30 น

 

 

บริษัท ฟอร์จูน เมอร์แชนไดซิ่ง จำกัด

บริการฟังเพลงออนไลน์ ไม่มีบริการดาวน์โหลดเพลงทุกชนิด โปรดสนับสนุนศิลปินด้วยการซื้อสินค้าที่ถูกต้องตามลิขสิทธิ์



เรื่องเล่าสอนใจ

บทความดีๆ ที่ช่วยสอนใจปลุกสติ article
วันที่เราไม่ต้องร้องไห้อีกต่อไป article
กุหลาบแดงช่อนั้น article
คุณ.."กำ" อะไรอยู่ article
การ์ดวันพ่อ article
ภาพที่สวยที่สุดในโลก article
เมื่อฉันแก่ตัวลง article
ผู้หญิงคนหนึ่ง article
แม่หายไปไหน article
เก็บมาฝากจากพระพยอม กัลยาโณ article
คำอธิษฐานของเด็กน้อย article
แง่คิดดีๆ จากชายชราผู้จากไป article
แง่คิดจากผีเสื้อ article
หมาไล่เนื้อ... article
ขาวกับดำ article
ความรักจักเกื้อหนุน article
ในวันนี้ ณ ที่แห่งเดิม article
เจ้ากบตัวน้อย article
หัดดูตัวเองซะก่อน article
การเดินทางของเวลา article
การเปลี่ยนมุมมองเพื่อชีวิตที่เปลี่ยนไป article
ดีไม่ดี....อยู่ที่ใจเรา article
คติดีๆ...จากปู่เย็น article
มันต้องมีอะไรสักอย่างที่เราเจ๋งกว่าใคร... article
เวลา article
สุภาษิตจีน article
หาเวลาเงียบๆ ให้ตนเอง article
คติธรรมจากจี้กง article
ข้อควรคิดจากงานศพ article
ปัญหามีไว้ให้แก้ พักได้ หลบได้ แต่อย่าหนี article
มันสายไปเสียแล้ว article
ดี หรือไม่ดี ยากที่จะบอก article
แผนที่ชีวิต article
คนดีตัวจริง article
ดินสอกับยางลบ article
คุณพ่อ ครับผมอยากกินข้าวกับพ่อ! article
แม่ผัว VS ลูกสะใภ้ article
เหตุเกิดที่ร้านข้าวแกง article
ดอกกุหลาบสีม่วง article
การเกรี้ยวกราดกับลูก article
"รอยตะปูที่รั้วหลังบ้าน" article
ณ. บ้านพักคนชรา article
พระในบ้าน article
ต้นแอปเปิ้ล กับ เด็กน้อย article
พุทธิปัญญาจากหมาขี้เรื้อน article
นิทานเรื่อง"หัวมันฝรั่ง" article
คาโอรุ หญิงนักสู้ article
“หมู่บ้านยิ้มแย้ม” article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
.......กลับหน้าแรกคลิกที่นี่ครับ..:: กลับหน้าแรก ::..

บริษัท ฟอร์จูน เมอร์แชนไดซิ่ง จำกัด